werkbeschrijving

Ik ben als fotograaf keurig opgeleid binnen de documentaire traditie en mijn eerste series waren globaal te omschrijven als verhalen over het dagelijks leven van personen in de fysieke of mentale nabijheid van mijn belevingswereld, wat desalniettemin voor mij ?vreemde? levens waren. Ik zocht vaak naar het ?exotische-om-de-hoek?. Ik gebruikte de camera als middel om binnen te komen in het dagelijks leven van anderen, om daar vervolgens een tijdlang te verblijven tot de wederzijdse belangstelling verdwenen was. Na me een paar jaar gedragen te hebben als een respectabele documentaire fotograaf verloor ik mijn oprechte fotografische interesse in het leven van andere mensen en voelde ik niet langer de noodzaak om verhalen over hen te vertellen. Ik merkte dat de klassieke documentaire benadering voor mij niet meer werkte. Na mijn afstuderen probeerde ik een praktijk als fotograaf op te bouwen, maar ik merkte dat ik me niet alleen maar bezig wilde houden met het maken van foto?s; Ik voelde me op de een of andere manier niet 100% fotograaf. Ik merkte dat ik het ook erg leuk vond om tentoonstellingen samen te stellen en te schrijven over fotografie, om dingen te organiseren en ik richtte een platform op voor jonge fotografen om elkaar te ontmoeten en om ervaringen uit te wisselen en om ons werk zichtbaar te maken. In 2010 heb ik de Master Photographic Studies aan de Universiteit Leiden afgerond met een visuele scriptie met de titel 'Theorie van het gluren'. Vandaag zou ik mijn positie omschrijven als ?fotograaf, op het grensvlak van theorie en praktijk?. Op dit grensvlak onderzoek ik de stiekeme blik van de fotograaf en hoe deze in een maatschappelijke context geplaatst kan worden.