O&O: keuze uit afgeronde projecten

Netty van Osch was al een paar jaar bezig met een project dat ze PO en Kuna noemt, een verzameling sculpturale objecten van fictieve personages, toen ze een uitnodiging kreeg voor een tentoonstelling in het Stedelijk Museum Kampen. Het geeft haar de kans om PO en Kuna tot wasdom te brengen. Vier zalen wil ze vullen met vier installaties die samen een verhaal vertellen over donker, licht, kou en hitte.

Van Osch (1962) maakt sinds een aantal jaren figuratieve sculpturen van keramiek in combinatie met andere materialen. Met keramische sculpturen en objecten bouwt ze installaties die in de vier zalen in Kampen samen vertellen over absurdisme en lijden, waarbij ze graag Camus citeert over de lijdende mens die rede en betekenis zoekt in een zwijgend universum. De vier zalen zullen zelfstandig te zien zijn maar ook onderling afhankelijk zijn – als een conflict en verzoening.

Om deze werken uit te voeren, vraagt Van Osch extra subsidie aan bij het Centrum Beeldende Kunst Rotterdam: €6.695 dat vooral aan materiaalkosten besteed wordt – zand, bontstoffen, vinyl oogjes, skai en meer. De tentoonstelling heet Woestijndagen en opent in januari 2012 in Kampen.
tekst: sandra Smets

meer over Netty van Osch

Walter is een fantasierijke jongen van twaalf jaar. In plaats van lol te maken met leeftijdsgenootjes, spot hij vogels. Hij heeft een speciaal boekje waarin hij bijhoudt welke vogels hij al gezien heeft. In zijn eigen wereld fantaseert hij over vriendschap, waarna de fantasieën hun eigen weg lijken te gaan. Dit is de synopsis van de korte animatiefilm De Staart van Gerben Agterberg (1982), die na een animatiestudie aan de St. Joost masterclasses volgde en de korte animatiefilm Brug maakte. Brug ging in première tijdens het Nederlands Film Festival en werd geselecteerd voor zowel de Debuut- als de Gouden Kalfcompetitie.

De Staart wordt een experimentele, rijke, visuele film, schrijft Gerben Agterberg in een brief aan het Centrum Beeldende Kunst Rotterdam. Het wordt een filmische benadering van stop-motiontechnieken. Daarin kijkt hij hoe hij live action beelden kan combineren met deze animatietechnieken zonder dat een stijlbreuk ontstaat. De Staart is net als Brug een autonome animatiefilm, hoewel met andere technieken gemaakt. Prijzengeld dat Agterberg won met Brug, gebruikt hij voor de financiering van De Staart. Dat begroot hij op €14.775, waar het Centrum Beeldende Kunst €10.000 aan bijdraagt. Agterberg verwacht de film in 2012 op te leveren.
meer over Gerben Agterberg

O&O - KARIN ARINK : Werkperiode Europees Keramisch Werk Centrum de tentoonstelling Kleider machen Kunst in het Gerhard Marcks Haus Bremen.
Het EKWC heeft al jaren een grote aantrekkingskracht op kunstenaars. Het heeft ervoor gezorgd dat keramiek als materiaal flink aan status heeft gewonnen in de kunstwereld. Aan kunstenaars biedt het EKWC residencies aan: werkperiodes waarin ze de technische en artistieke mogelijkheden van keramiek kunnen ontdekken, vaak in relatie tot andere materialen. Dat laatste geldt ook voor het plan van Karin Arink (1967), een kunstenaar die onder meer de Prix de Rome won en met haar exposities veel pers haalt. Met textiel maakt ze grote installaties die zich verhouden tot het lichaam.

Arink werkte al eerder met keramiek, in de jaren negentig. Nu wil ze met deze werkperiode keramiek combineren met textiel, fotografie en taal. Het is een experiment. Wat eruit komt weet ze niet, maar huid en façade vormen een uitgangspunt. De kosten van de werkperiode medio 2011en het produceren van nieuwe beelden voor de tentoonstelling Kleider machen Kunst in het Gerhard Marcks Haus Bremen bedragen €27.442, waarvoor ze €6.200 aanvraagt bij het Centrum Beeldende Kunst Rotterdam.
meer over Karin Arink

Sinds enkele jaren houdt Wouter Venema zich vooral bezig met film. Onlangs werkte hij aan een groot filmproject, Lighthouse, en merkte dat tussentijds andere ideeën opborrelden. Die ving hij in korte verhalen en vooral in tekeningen. Hij gaf het de noemer Black Holes, een werktitel voor een boek dat uiteindelijk de naam Nomade kreeg. Daarin vormt het sterrenkundige zwarte gat een decor en een metafoor voor hoe de hoofdpersoon in het boek de wereld ervaart. Hij dwaalt door verschillende landschappen en ervaart zo de verschillende vormen van het zwarte gat: een gat in de aarde, een gat in een herinnering, een gat in de tijd. Venema schept twee parallelle verhalen: één in tekst, één in beeld. Ze komen samen, maar sluiten niet geheel aan, en laten zo ruimte over voor associaties.

Tussentijds vergt Lighthouse alle aandacht. Als dat klaar is, wil Venema vanaf najaar 2011 Black Holes gaan uitwerken als een kunstenaarsboek, te stencilen bij Mesh in Rotterdam. Dat geeft een ambachtelijkheid die hij vindt passen bij zijn manier van tekenen. Met dit project wil hij tekenen en verhalen een meer centrale plek geven in zijn vooral filmische oeuvre. De begroting komt uit op €2.800, waarvoor hij €2.300 aanvraagt bij het Centrum Beeldende Kunst Rotterdam. Met de subsidie drukt hij een boek zowel als verschillende prenten, en onderzoekt hij de mogelijkheden deze te exposeren in een tentoonstellingsruimte.
tekst Sandra Smets
meer over Wouter Venema

Weinig sagefiguren keren al zo lang terug in sprookjes en verhalen als de gouden gans. In de fabels van Aesopus (6e eeuw voor Christus) legt de gans gouden eieren en vindt de dood door de hebzucht van haar eigenaar. Deense sagen handelen over een prinses die door een toverspreuk is veranderd in een gouden gans en elke nacht ronddwaalt op zee tussen de vissersboten. De bekendste gouden gans is die van de gebroeders Grimm waar een boerenzoon een gouden gans krijgt waaraan eenieder die zijn pad kruist, vast blijft kleven.

Margo Onnes onderzocht eerder via verhalen en films historische archetypen – via Emma Peel kwam ze tot een feministische analyse, zwembadscènes uit beroemde films verwerkte ze tot een onderzoek en een eigen zwembadfilm. Ook de gans wordt de kernfiguur van een nieuwe film, waarvoor Onnes de symbolische betekenissen van de gouden gans door de eeuwen heen onderzoekt.

Met onderzoek en productie van de film komt de begroting van Onnes op €29.735, waarvoor ze subsidie aanvraagt bij dKC en BKVB. De onderzoekskosten van €8.750 vraagt ze aan bij het Centrum Beeldende Kunst Rotterdam. Uiteindelijk presenteert Onnes het onderzoek bij kunstenaarsinitiatief ADA Rotterdam en resteert een film die, net als haar eerdere film Muse, op allerlei plekken in roulatie zal gaan.
tekst: Sandra Smets
meer over Margo Onnes

Fjalar Johansson is een van de Fins-Zweedse eilandbewoners van Utö, een tweetalig eiland in de Baltische zee. Johansson is in de tachtig en ondergaat spraaktherapie vanwege afasie. Zowel in zijn moedertaal Zweeds als in het Fins heeft hij moeite om woorden te vinden, zich de talen goed te herinneren, waardoor zijn spraak en taal verstoord raakt.

De Fins-Ierse kunstenaar Deirdre Donoghue (1971) woont in Rotterdam en vraagt bij het Centrum Beeldende Kunst Rotterdam subsidie aan om naar Utö af te kunnen reizen en Johansson te interviewen. Ze wil Fjalars spraaktherapeut in een afasiecentrum opzoeken, en interviews afnemen met Johanssons levenspartner en andere familieleden. Dit persoonlijke relaas wil Donoghue afzetten tegen de bijzondere panoramische achtergrond van dit geïsoleerde eiland. De vuurtoren van Utö waarschuwt passerende schepen en in die communicatie ziet Donoghue een mooie metafoor voor het audiovisuele kunstwerk dat ze met deze reis wil maken. Dit past in Donoghues kunstpraktijk die is gestoeld op onderzoek. Daarin zijn taal en communicatie en de sociale kanten daarvan een nieuw thema voor haar.

Donoghue zal het werk presenteren via ADA, Area for Debate and Art in Rotterdam, waaraan ze verbonden is, en in Finland, Ierland, IJsland. De kosten van €12.324 worden deels opgebracht door haarzelf, het Centrum Beeldende Kunst draagt €8.824 bij.

tekst Sandra Smets
meer over Deirdre Donoghue

In 2010 organiseerde TENT de groepstentoonstelling Every Picture Tells a Story. Daarin was te zien hoe kunstenaars nog altijd onverminderd ambitious schilderen en eigen beelden maken, om zo een eigen verhaal te vertellen.

Een van hen was Isolde Venrooy (1977), die behalve schilder ook vormgever is. Als grafisch ontwerper maakt ze posters, boeken, typografie, letterfonts. Vanuit die discipline ontstond het idee dot.kom: een plan om grafisch ontwerp toe te passen op keramiek. De verfijndheid en digitale nauwkeurigheid van grafische vormgeving mengt Venrooy met het analoge, met ambachtelijke keramiek.

Dit plan vergt voor haar nieuwe technieken, waarvoor ze een cursus keramische zeefdruk heeft gevolgd, mallen ging ontwerpen voor enkele objecten, en zo zeer verfijnde patronen kon afdrukken. Uit het O&O budget is € 7.315,- bijgedragen.

Het werd een lang traject met veel fases en enige vertraging, toen bleek dat de stokers telkens lang wachtten op meer kunstenaars en keramisten om de ovens goed te vullen. Het eindresultaat is in al zijn onberispelijkheid gefotografeerd door Antje Peters.
meer over Isolde Venrooy

‘Het thema 'schaal' loopt als een rode draad door haar werk. Door het vergroten van proporties speelt Boas met speelgoed alsof het echt meubilair is en communiceert zij met zichzelf in verschillende formaten door diverse media te gebruiken. Situaties en objecten die van schaal veranderen, krijgen op die manier een bepaalde absurditeit en daardoor ontstaan weer nieuwe lagen en betekenissen. Daarnaast spelen rolpatronen van 'de vrouw' een grote rol, zo zijn huishoudelijke voorwerpen en kledingstukken haar props.
Een mix tussen performance art, theater en popmuziek.
meer over Nina Boas